Metody pomiaru elastyczności powłoki w branży powłok na szkle
Przedstawiamy metody badania elastyczności poniżej, które wzajemnie się uzupełniają.
Poniżej przedstawiono przegląd trzech metod badawczych
- Badanie zginania na trzpieniu — EN ISO 1519
Badanie to pozwala ocenić elastyczność i przyczepność powłoki poprzez zginanie powlekanego panelu wokół cylindrycznego lub stożkowego trzpienia. Po zgięciu sprawdza się, czy na powłoce nie pojawiły się pęknięcia lub czy nie doszło do jej odwarstwienia.
- Zasada: Gięcie na trzpieniach o malejącej średnicy aż do pojawienia się pęknięć
- Podłoże: Cienkie blachy (zazwyczaj 0,3–1,0 mm)
- Wynik: Wynik pozytywny/negatywny lub minimalna średnica trzpienia bez pęknięć
- Badanie wgłębiania — EN ISO 1520
Badanie to ocenia elastyczność i przyczepność poprzez powolne wciskanie stalowej kulki/stempla w tylną stronę powlekanego panelu, aż na powierzchni powłoki pojawią się pęknięcia.
- Zasada: Odkształcenie dwuosiowe poprzez wgłębienie stempla
- Podłoże: Blachy metalowe
- Wynik: Głębokość wgłębienia w mm przy pierwszym widocznym pęknięciu
- Badanie udarności— ASTM D2794
Badanie to mierzy odporność na gwałtowne odkształcenie (odporność na uderzenia) poprzez upuszczenie obciążnika/kulki na panel pokryty powłoką (uderzenie bezpośrednie lub odwrotne).
- Zasada: Uderzenie dynamiczne za pomocą spadającego ciężaru
- Podłoże: Panele metalowe
- Wynik: Wynik pozytywny/negatywny przy określonym poziomie energii (in·lb lub N·m); lub maksymalna energia bez uszkodzenia
Która metoda jest najczęściej stosowana?
Test na odrywanie (EN ISO 1520) jest najczęściej stosowany w Europie, zwłaszcza w kontroli jakości powłok przemysłowych (motoryzacja, powlekanie cewek, sprzęt AGD). Zapewnia on ilościowy, powtarzalny wynik i jest głęboko zakorzeniony w europejskich specyfikacjach dotyczących powłok.
Test udarności (ASTM D2794) jest bardzo powszechny na rynkach północnoamerykańskich i często jest określany w kartach technicznych powłok proszkowych i przemysłowych na całym świecie.
Która z nich jest najprostsza do przeprowadzenia i oceny?
Test zginania na trzpieniu (EN ISO 1519) jest najprostszy:
· Wymaga minimalnego wyposażenia (tylko zestaw trzpieni)
· Szybkie wykonanie (kilka sekund na test)
· Łatwa ocena wizualna — pęknięcie lub brak pęknięcia
· Niski koszt i łatwość włączenia do rutynowej kontroli jakości
Która z nich jest najbardziej odpowiednia dla powłok proszkowych?
Test udarności (ASTM D2794) jest najbardziej odpowiedni dla powłok proszkowych, ponieważ:
· Powłoki proszkowe są zazwyczaj nakładane na grubsze, sztywne podłoża, gdzie testy zginania mogą być mniej miarodajne
· Test udarności symuluje rzeczywiste obciążenia (manipulowanie, transport, wstrząsy podczas montażu)
· Jest on bardzo często określany w kartach technicznych powłok proszkowych (np. „uderzenie bezpośrednie o sile 160 in·lb, brak pęknięć”)
· Stosuje się również test Erichsena, ale jest on mniej powszechny w specyfikacjach powłok proszkowych
Badanie gięcia na trzpieniu jest najmniej zalecane w przypadku powłok proszkowych na grubszych podłożach, ponieważ sztywna geometria panelu może sprawić, że gięcie będzie niepraktyczne lub nieodzwierciedlające rzeczywistych warunków.
Podsumowując dla klienta: jeśli przeprowadza on badania powłok proszkowych, należy zalecić test udarności (ASTM D2794) jako metodę podstawową. Jeśli potrzebuje on powszechnie stosowanej normy europejskiej zapewniającej wynik ilościowy, należy dodać test na wyginanie. Test zginania na trzpieniu najlepiej zarezerwować dla cienkich, elastycznych powłok płynnych.